Yeni yapılan bir camide iç dekorasyon süreci, yapının mimari özellikleri tamamlanmadan bağımsız biçimde ele alınmamalıdır. Mihrap, minber, vaaz kürsüsü, müezzin mahfili, kapılar, duvar yüzeyleri, tavan

Bir caminin iç mekânında kullanılan mobilyalar yalnızca işlevsel ihtiyaçları karşılayan unsurlar değildir; aynı zamanda mekânın mimari karakterini tamamlayan önemli tasarım öğeleridir. Mihrap çevresindeki ahşap uygulamalar,

Ahşap oymacılığında el işçiliği ile CNC uygulamaları, aynı malzemeyi şekillendirmeye yönelik olsa da ortaya çıkan işin karakteri, üretim yöntemi ve detay seviyesi açısından birbirinden ayrılır.

Ahşap, Osmanlı cami mimarisinde hem yapısal hem de süsleyici özellikleri nedeniyle önemli bir malzeme olarak kullanılmıştır. Taş ve tuğlanın hâkim olduğu ana yapı kütlesi içinde

Kündekari, küçük ve çoğunlukla geometrik biçimlerde hazırlanmış ahşap parçaların birbirine geçme yöntemiyle bir araya getirilmesine dayanan geleneksel bir ahşap işleme tekniğidir. Bu teknikte yıldız, çokgen

Anadolu’da ahşabın taşıyıcı sistem, tavan, sütun, minber, kapı ve süsleme unsuru olarak kullanıldığı çok sayıda tarihî cami bulunmaktadır. Özellikle 13. ve 14. yüzyıllarda gelişen ahşap

Mihrap, camilerde imamın namaz kıldırırken cemaatin önünde durduğu, kıble yönünü gösteren niş biçimindeki mimari unsurdur. Arapça harb kökünden türeyen bu kelime sözlük anlamıyla en ön

Minber, camilerde imamın cuma ve bayram hutbelerini okuması için kullanılan, basamaklı ve yükseltilmiş bir kürsü yapısıdır. Arapça kökenli olan bu kelime yükselmek anlamına gelen nebere